Een stralende zon deze morgen. Met je blote bast in de
zon, in de ene hand een bak koffie, in de andere hand een lekker shaggie, dat
is pas wakker worden. De route naar de volgende camping is mooi. Geen péage,
maar mooie Routes National. Alleen was TomTom af en toe de weg kwijt,
letterlijk en figuurlijk. Maar gelukkig heb ik Anita nog. Die vindt het altijd
leuk om te helpen met de route, zeker als het onverwacht komt en ik snel het
antwoord wil want de splitsing komt eraan. Dan is zij op haar best. We hebben
het leuk samen. De camping is zeer rustig en zeer zacht. De bodem dan.
Voorzichtig heb ik de caravan het veld op laten zakken, maar of ik hem er ooit
weer uitkrijg is nog de vraag. En deze boer fokt schapen en geiten en ik heb
nog geen tractor gezien. We hebben inmiddels ons ingericht en Anita heeft haar
oog laten vallen op een zielig kuikentje. Er loopt hier een kip rond met zo’n
14 kuikens en dat is volgens de boer veel te veel. Eén kuiken redt het
zichtbaar niet en Anita zou hem wel even redden. Nou, dat valt tegen. Hij zit
inmiddels weer bij de kloek, maar als die verder trekt blijft het kuiken
moedersziel alleen achter en dat kan natuurlijk niet. Dus zie ik Anita elke 10
minuten opveren en het kuiken weer terugbrengen. Ben benieuwd hoelang zij dat
volhoudt. We zitten hier echt in de middle of nowhere , je hoort alleen maar de
natuur. Anita doet inmiddels poging 5. Net de boerin op visite gehad. Ze zegt
dat ze internet heeft dus dat gaan we vanavond maar eens uitproberen. Als je
dit vanavond nog leest dan is het gelukt. We gaan nog even naar een meertje in
de buurt, kunnen de honden lekker zwemmen. Teruggekomen ging Anita gelijk
zoeken naar het kuiken. Hij lag er nog. Na een laatste stuiptrekking gaf ie de
geest. Het leven is soms hard. Anita gaat hem zo meteen begraven. Je maakt wat
mee op zo’n vakantie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten